Seer Sy dwing pen op papier sodat ink haar fokus op wit niks weg van die chaos en vars rooi saam met die polsende slag van Chopin Hier los ek my seer vir jou en ander om oor en oor en weer en weer onder oog te sweer op haar katel spoeg sy die beklemming uit op wit katoen en bondel haar weerlose lyf buite is die see ontstuimig met witperde wat vinnig op mekaar golf die vuur knetter in Krakatoa se diepstes en sy herken die spoor van vernietiging ‘n ketel fluit en sy besef dis tyd om huis toe gaan. dorettepotgieter ©